Prošlo je 27 godina od raspuštanja jednog od tri najveća logora za Srbe na području Federacije BiH, zloglasnog logora “Silos” u Tarčinu u opštini Hadžići.
Ostaće upamćen kao jedan od 126 kazamata na području ratnog Sarajeva, a u kojem je više od 600 srpskih civila prošlo kroz najstrašnije torture, fizička i psihička zlostavljanja, prebijanja i mučenja glađu, a 24 nije preživjelo.
Nakon 44 mjeseca postojanja, logor “Silos” zatvoren je, simbolično istog dana, kada i zloglasni Aušvic – 27. januara.
Pokojni Slavko Jovičić Slavuj cijeli svoj poslijeratni vijek, do same smrti koja ga je pokosila početkom prošle godine, borio se za istinu o logoru Silos u kome je proveo skoro četiri godine. Kroz svoj rad u Boračkoj organizaciji i kroz Parlament BiH u kome je imao mandat Jovičić se borio za istinu o sarajevskim Srbima. Javno je govorio o svim strahotama koje je preživio i vidio.
Jedno sjećanje na Silos na ovaj datum Slavka Jovičića prenosimo u cijelosti:
27. januara, na Svetog Savu, prije 19. godina raspušten je posljednji koncetracioni logor u BiH – “Silos”, i to dva mjeseca nakon parafiranja Dejtonskog mirovnog sporazuma i predviđenog roka za raspuštanje svih logora u BiH.
Iz logora “Silos”, u kojem je bilo zatvoreno više od 600 srpskih civila, tog 27. januara 1996. godine izašla su preostala 44 logoraša.
Samo sedam dana ranije, na Bogojavljenje, i prije konačnog zatvaranja koncentracionog logora smrti, nakon 44 mjeseca stravičnog stradanja i zlostavljanja, odnosno nakon 1.334 dana, muslimanke vlasti zajedno sa još četrdesetak logoraša pustile su me na slobodu, dakle 19. januara, te 1996. godine.
Logor “Silos” je otvoren 11. maja 1992. godine, a zatvoren je istog datuma kada i zloglasni fašistički logor iz Drugog svjetskog rata Aušvic.
Najmanje tu ima bilo kakve simbolike i koincidencije.
Prema mojim saznanjima, 24 srpska logoraša ubijena su torturama, svakodnevnim fizičkim zlostavljanjem, prebijanjem i mučenjem glađu.
Na izgradnji famoznog tunela ispod aerodromske piste “Butmir”, ‘tunela srpskog stradanja’`, koji su muslimani nazvali `tunel spasa`, oko 50 logoraša je ubijeno, šest iz logora “Silos”, a ostali su bili civili prisilno zatvoreni u logor “Hrasnica” u Hrasnici ili koji su bili prisilno mobilisani u tzv. Radni vod, koji je bio sastavljen isključivo od Srba. Zapravo, bio je to ‘živi štit’ u odbrani muslimanskih teritorija na području Hrasnice, Butmira, muslimanske Ilidže itd.
U logor “Silos” bili su zatvoreni muškarci od 14 do 85 godina i 11 žena, od kojih je jedna bila u šestom mjesecu trudnoće.
Osim 11 vojnika, koji su bili rezervni vojnici tadašnje JNA i koji su bili uhvaćeni na liniji u Hadžićima, svi ostali Srbi zatvoreni u zloglasni koncentracioni logor “Silos” bili su civilna lica. Prema mojim saznanjima i evidenciji, kroz logor “Silos” prošlo je više od 600 srpskih civila, uglavnom sa područja Pazarića i Tarčina, dijelova sarajevske opštine Hadžići.
Logoraši su zlostavljani i mučeni na razne načine, između ostalog i najtežom kaznom – kaznom glađu. Svaki dan dobijali smo po pet kašika neke tekućine i parče hljeba /hljeb se dijelio na 12-14 šnita/.
Za prva 63 dana, od 77 kilograma koliko sam imao, izgubio sam 43, tako da sam 8. avgusta 1992. godine imao svega 34 kilograma. Da nije bilo kože kosti bi se same rastavljale i raspadale. Vagali smo se na vagama koje su bile u hodnicima silosa i koje su služile za vaganje žita.
1993. godine, iz logora “Silos” počelo je odvođenje logoraša na prve odbrambene linije muslimanske vojske na Igmanu. Srpske logoraše odvodili su pripadnici zloglasne muslimanske jedinice “Zulfikar” /Zulfikar Ališpago osnivač i finasijer te zločinačke formacije, rodom iz Sandžaka/, zatim odvođenje u Hrasnicu, gdje smo danonoćno kopali tranšeje, pravili utvrđenja, rovove, bunkere i radili najteže fizičke radove na prvim borbenim linijama zaraćenih vojski.
Koncentracioni logor “Silos” je najzloglasniji logor u proteklom građanskom ratu u BiH, ne samo što je najduže trajao, već i zato što su na osnovu iskaza svjedoka stručnjaci utvrdili da su u tom logoru srpski logoraši mučeni na 167 različitih načina, mučeni su metodama koje savremenoj civilizaciji nisu pojmljive i nisu razumljive.
Sva dokumentacija o stradanju Srba bila je predata tadašnjoj glavnoj tužiteljici Haškog tribunala Karli del Ponte, ali to je bio Sizifov posao, jer zloglasna Del Ponteova je imala samo jedan cilj, a to je potpuna satanizacija srpskog naroda.
Zločini koje su nad Srbima počinili pripadnici drugih naroda nisu je interesovali, kao ni njene nalogodavce, prije svega SAD i Evropsku uniju. Lično sam Karli del Ponte predao ogromnu dokumentaciju i brojne dokaze o stravičnim zločinima počinjenim nad Srbima, ali to zloglasnu Karlu del Ponte nije interesovalo. Ona je imala samo jedan cilj – optuživati SRBE!
U međuvremenu od završetka rata pa do danas zbog stravičnih mučenja preko 120 logoraša je umrlo širom ove planete, od Australije, Amerike, Evrope, Srbije i naravno na području Republike Srpske.
***********************************************
S obzirom da je u toku suđenje muslimanskim zločincima za zločine počinjene nad Srbima u konc-logoru “Silos”, nijednom rečenicom niti svojim potezom ne želim da ometam tok suđenja.
**********************************
Svim sapatnicima koji su zbog stravičnih posljedica zlostavljanja, u toku i nakon rata, na najtragičniji način završili svoje živote od strane zločinačkih ruku, metaka, noževa itd. izražavam najveći pijetet i stalno se molim Gospodu Bogu za njihove plemenite duše i za smiraj u Carstvu nebeskom.
