Delegacija Fonda za izbjegla, raseljena lica i saradnju sa Srbima u regionu AP Vojvodina, predvođena direktorom Aleksandrom Đedovcem, posjetila je danas Manastir Dragović u Dalmaciji.
Ova pojeta iskorištena je i kako bi se urucila pomoc Fonda i Grada Novog Sada igumanu Manastira Dragović Varsonufiju ( Raškoviću).
“Namjera ove posjete jeste duhovno okrepljenje, upoznavanje sa bogatim duhovnim i istorijskim naslijeđem, kao i izražavanje poštovanja i podrške Srpskoj pravoslavnoj crkvi i vjernom narodu na prostoru Dalmacije”, rekao je Đedovac.
Podjeća da se Fond bavi pružanjem pomoći izbeglim i raseljenim licima, kao i ostvarivanjem saradnje u regionu.
“Fond koji pruža podršku Srbima u regionu nastavlja svoju misiju očuvanja nacionalnog, kulturnog i duhovnog identiteta, sa posebnim akcentom na srpski narod u Hrvatskoj”, rekao je Đedovac.
Manastir Dragović spada u red tri najznačajnija dalmatinska manastira. Pored Krupe i Krke, koji su sagrađeni nešto ranije, istorija manastira Dragović takođe započinje u 14. vijeku. Nepunih stotinu godina nakon izgradnje prvobitnog manastira, Turci su ga opustošili 1480. godine, što je u izvesnoj meri predodredilo njegovu stradalnu istorijsku sudbu.
Nakon turskog pustošenja, manastir je bio pust dvadeset godina. Potom je obnovljen, da bi 1590. godine ponovo ostao pust punih sedamdeset godina, jer su ga monasi napustili zbog gladi, ali i neprestanih turskih upada.
Prvobitni manastir Dragović je sazidan 1395.godine, neposredno posle kosovske bitke kada Srbi, bježeći pred Turcima naseljavaju ove krajeve Dalmacije. Od tog manastira danas su ostali samo temelji potopljeni u jezeru Peruča, koji se vide povremeno ljeti kada se smanji nivo jezera. Prema riječima jeromonaha Jovana prizori iz toga potopljenog manastira su jako potresni.
Novi, drugi po redu manastir Dragović, osveštan je 1867. godine, i činilo se tada da će na tom mjestu, zvanom „Vinogradi“ manastir i ostati. Ipak nije bilo tako. Komunističke vlasti u godinama nakon Drugog svjetskog rata došle su na ideju da se zarad izgradnje vještačkog jezera potopi manastir Dragović, zajedno sa okolnim srpskim kućama i grobljima. Ideja je i realizovana, manastir je potopljen ali njegova istorija i njegov značaj nisu.
Današnji lokalitet manastira je treći po redu i on je na ovom mjestu sagrađen 1958. godine u vreme kada su potopljena prethodna dva zajedno sa čitavim selom Koljane u kojem je, tada, živelo pretežno pravoslavno stanovništvo. Stanovništvo je raseljeno glavnom u Vojvodinu gde je većina njih i ostala.
Manastir Dragović stradao i u poslednjem ratu. Manastir je bio porušen i zarastao. U njemu su, nakon rata bile krave tako da je izgledao kao štala sve do 2003. godine kada kreće njegova obnova. Godinu dana nakon toga manastir je dobio svoje bratsvo, dva krčka monaha, oca Varsonufija današnjeg igumana i jeromonaha Jovana.
Monah Jovan kaže da u manastiru imaju čudotvornu ikonu Presvete Bogorodice, te da su ikone iz 16. vijeka i radili su ih venecijanski majstori koji su smatrani najboljim. Okov je rađen u srebru.
“Gospod je dao da je ova svetinja stano vaskrsavala pored pljačkanja i haranja. Ljudi primjećuju da se osjeti nesvakidašnji mir ovdje”, kaže jeromonah Jovan
Ove gdine u maju na episkopskom Saboru je proglašen svetiteljem vladika Nikodim Dalmatinski koji je bio monah ovog manastira, a 2008. je oslikana njegova freska u manastiru Dragović.
Jeromonah Jovan kaže da brojni vjernici i pravoslavni i katolici nalaze utjehu u ovom manasiru, ali i iscjeljenje. Ono što je utježno, poručuje, jeste da se nakon rata koji je bio težak za sve, u ovom manastiru nalazi utjeha ista i za katolike i za pravoslavne.
