Tog dana oko podne prve jedinice 26. dalmatinske divizije probile su se u Mostar. Nešto kasnije do grada su se probile i 19. dalmatinska i 29. hercegovačka divizija, a već oko 19 sati gotovo sve njemačke i ustaške snage pobjegle su iz Mostara.
Oko 20 sati, vrhovni komandant njemačkih snaga, koji je u to vrijeme morao lično odobriti svako povlačenje, priznao je poraz i izdao naređenje o povlačenju razbijene vojske. 14. februara 1945. godine u 20 sati grad Mostar bio je slobodan.
Mostar je u Drugom svjetskom ratu bio pravi bastion borbe protiv fašizma i svoju slobodu skupo je platio. Grad je dao 750 poginulih boraca, 1.517 žrtava fašističkog, četničkog i ustaškog terora, odnosno svaki osmi stanovnik grada nije dočekao slobodu.
Grad je imao svoj bataljon, ilegalnu štampariju, dao je 14 narodnih heroja i sedmero obješenih rodoljuba koji će zauvijek ostati upamćeni u srcima građana Mostara.
Od 1992. Dan oslobođenja grada više se ne slavi u Mostaru. Čak ni osnovna škola u centru grada koja je nosila ime ”14. februar” ne zove se više tako, već je danas službeni naziv ”Šesta osnovna škola”.
Kao i oko svega, Mostar je podijeljen i oko dana oslobođenja, o čemu ne bi trebalo biti dileme.
U godinama nakon rata prilikom obilježavanja ovog datuma i psojete Partizanskom groblju u Mostaru nerijetko je dolazilo i do incidenata i napada na članove udruženja antifaštista koji bi posjećivali groblje.
