Bošnjački i /formalno/ hrvatski član Predsjedništva BiH Šefik DŽaferović i Željko Komšić odustali su od pokušaja da utjeraju srpskog člana Milorada Dodika u NATO – učinili su to strahujući od veta koji bi pitanje alijanse poslao u arhivu na duže.
Komšićeva pritvorna izjava za medije prema kojoj su on i DŽaferović željeli da ostave otvorena vrata za imenovanje Zorana Tegeltije za predsjedavajućeg Savjeta mnistara samo je smokvin list za sarajevsku političku javnost.
Dodikov izvjesni veto u “slučaju NATO-a” i podrška Narodne skupštine Republike Srpske onemogućili bi ponovno pokretanje tog pitanja u skorijoj budućnosti, kao jedinog preostalog sredstva određenih ambasada i sarajevske politike kojim manipulativno sprečavaju promjenu vlasti na nivou BiH.
Tako se dugo pripremana i najavljivana manipulacija kojom se formiranje vlasti na osnovu prošlogodišnjih slobodnih izbora uslovljava putem u NATO /što je potpuna politička besmislica/ pretvorila u čaršijsku diplomatiju u nastavcima, poput neke beskrajne i više puta odgledane turske serije.
Jasno je da Dodik, ali i bilo koji ozbiljan političar iz Srpske, na vlasti ili u opoziciji, neće prihvatiti put u NATO, kao i da će Komšić i DŽaferović kad-tad morati da pristupe formiranju vlasti jer bi se u protivnom moglo dogoditi da više nikada i ne bude formirana, bar što se tiče Republike Srpske.
NATO je za DŽaferovića i Komšića zgodan izgovor da drže podalje od vlasti legitimne, ali njima mrske predstavnike srpske izborne volje, od čega ni u budućnosti neće odustati.
Uostalom, Komšić je produkt politike prema kojoj bi političko Sarajevo trebalo da bira hrvatske i srpske predstavnike.
Nakon NATO-a, uslijediće udar na konstitutivnost, koju bošnjačke stranke smatraju ključnim problemom za BiH kakvu je oni vide.
Iako su prvo kao Muslimani dobili konstitutivnost u Jugoslaviji, da bi je obnovili kao Bošnjaca, a odvajali su se od Jugoslavije pozivajući se upravo na konstitutivnost, predstavnici bošnjačkog Sarajeva sada bi da odbace tu ustavnu definiciju.
Tako bi, relativizujući konstitutivnost, preveli Srbe i preostale Hrvate u “građane”, a onda u ono što je Alija Izetbegović, otvoreno i pri čistoj svijesti, još osamdesetih godina prošlog vijeka opisao i najavio u “Islamskoj deklaraciji”.
Ta knjiga je, inače, najpoznatije djelo ovog, kako mu u Sarajevu tepaju, zagovornika “građanske BiH”?!
Baš onoliko koliko je moguće da zagovornik šerijatske države bude građanski orijentisan – toliko je moguće i da konstitutivnost u BiH bude ukinuta mimo volje Srba i Hrvata.
Sve te političke namještaljke i smicalice imaju mali domet i kratkoročno dejstvo, ali je problem što političkom Sarajevu izbori, u suštini, nisu bitni niti im je važan ekonomski i demokratski kontekst društva.
Oni žive u ideološkoj laži o BiH koju brane od “agresora”, zapravo od državljana te iste BiH srpske i hrvatske nacionalnosti, a nivo kvaliteta života ili socijalna i društvena perspektiva stanovništva nije im od interesa.
Sav nerad i opstrukcije koje u nedogled vrše u Sarajevu pravdaju “odbranom BiH”. To produženo ratno stanje u glavama, uz neprežaljene ratne ciljeve, jače je od bilo kakvog zova budućnosti.
Otuda je svaki veto srpskog člana Predsjedništva BiH kao zvuk crkvenog zvona u političkom Sarajevu, koje naprasno prekida mimikrijsku žabokrečinu i podsjeća bošnjački politički establišment i javnost da nisu u nekoj otomanskoj bajci poput “Karađoza”, već u konfederalnoj dejtonskoj BiH.
Da parafraziramo narodnu poslovicu: “Veto je iz raja izašao”. Srna
