BIJELjINA – Srpski pravoslavni teolog i besjednik Nikola Velimirović /1881-1956/, poznat po monaškom imenu Nikolaj, episkop žički i ohridski i, prema mnogima najumniji srpski monah poslije Svetog Save, rođen je 4. januara 1881. godine.
Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve proglasio je 2003. godine Velimirovića – svetim.
Po završetku studija teologije u Švajcarskoj, Nikolaj Velimirović doktorirao je teologiju na univerzitetu u Bernu, poslije čega je diplomirao filozofiju na engleskom univerzitetu u Oksfordu i doktorirao u Ženevi.
Po povratku u Srbiju postao je predavač na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu, 1909. se zamonašio, a potom je završio Duhovnu akademiju u Petrogradu.
Između dva svjetska rata osnovao je Pravoslavnu narodnu hrišćansku zajednicu, poznatu kao Bogomoljački pokret, da bi zaštitio narod od agresivne sektaške propagande.
Nijemci mu nisu oprostili ulogu u obaranju Trojnog pakta krajem marta 1941. godine, pa su ga u Drugom svjetskom ratu, čim su okupirali Jugoslaviju, zatvorili u manastir Ljubostinju, a potom u manastir Vojlovicu.
S patrijarhom Gavrilom 1944. zatočen je u logor Dahau.
Umro je u emigraciji u ruskom manastiru Svetog Tihona u Saut Kananu u Pensilvaniji, a sahranjen je na srpskom narodnom groblju pored manastira Svetog Save u Libertvilu.
Najpoznatija Nikolajeva djela su: “Religija Njegoševa”, “Besede pod gorom”, “Iznad greha i smrti”, “Duša Srbije”, “Srbija u svetlosti i mraku”…
Njegove mošti su prenesene iz Libertvila u Lelić 12. maja 1991. godine. Položene su u hramu manastira Lelić, koji je njegova zadužbina.
Na zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve u maju 2003. kanonizovan je za svetitelja.
