U ponedjeljak 2. jula navršilo se dvadeset i šest godina od ubistva porodice Golubović i tim povodom članovi NVO Volonteri i prijatelji konjičke regije (VIPK) i predstavnici Udruženja civilnih žrtava rata opštine Konjic, u prisustvu malog broja sugrađana, položili su cvijeće i zapalili svijeće na zajedničkoj grobnici porodici Golubović na gradskom groblju Musala.
Zločin
Đuru Golubovića, rođen 1951., suprugu Vlastu rođenu 1957., sinove Petra koji je imao 7 godina i Pavla od 5 godina, „silom je odvela iz njihovog doma u Konjicu grupa naoružanih muškaraca, odvodeći ih van grada gdje su ubijeni iz vatrenog oružja“, stoji u presudi koja je ubicama izrečena 25. jula 2000. godine, a koja je postala pravomoćna 8. februara 2001. godine.
Članovi porodice Golubović bili su nastanjeni u prizemlju zgrade u naselju Orašje II, ulaz broj jedan. Đuro kao profesor geografije i Vlasta kao inženjer arhitekture bili su zaposleni u Srednjoškolskom centru u Konjicu.
Golubović Pere Đuro rodio se na Blacama (opština Konjic), preležao je dječju paralizu 1953. godine i od tada teško se kretao. Završio je 25. juna 1977. Prirodno-matematički fakultet u Sarajevu, a u Konjicu se zaposlio 28. septembra 1978. godine. Supruga Vlasta (kći Đorđa i Albine Unkovič) rođena je u Postojni (Slovenija), diplomirala je 6. aprila 1982. na Arhitektonskom fakultetu u Sarajevu, a u Konjicu je radila od 1. septembra 1983. godine.
Profesor, Đuro Golubović, bio je 90 posto invalid, jedva se kretao, susjedi i njegovi učenici sjećaju ga se kao humaniste, intelektualca širokih pogleda koji je brzo prozreo suštinu agresije i osudio je braneći ideju Bosne.
Ostao je vjeran svome gradu, što je platio životima porodice, jer je u njemu povremeno, vladalo bezakonje, kao te noći kada četiri naoružana pripadnika Armije BiH ubijaju njega i sve članove porodice. Zar je vlastima trebalo deset godina da za oduzimanje četiri nevina života, izrekne 32 godine zatvora?
– Mnogo je pitanja koja bole svakog čovjeka, a najviše boli to što ima mnogo ravnodušnih, koji ne znaju da je i šutnja o zločinu grijeh, mnogo je onih koji vagaju kosti „naše i njihove“, zločince dijele na „naše i njihove“, ne osuđuju ovaj zločin jer „to nije ništa prema onome što su oni radili nama“. Normalne ljude, normalan civilizovan um to vrijeđa.
“Mladi moraju znati istinu, poštivati sve nevine žrtve, znati da nacionalizam i ravnodušnost nisu prijatelji nikome, ovo je sjećanje za odgovornu budućnost. Mladi moraju znati prošlost grada, jer ona nije mrtva, sadašnjost je proizvod prošlosti, tj. ona utiče na sadašnjost kao i na budućnost. Šutnja o zločincima veoma je opasna, jer je šutnja uvod u nove zločine. Volonteri Konjica ne šute, ponosni su na borce grada 1992.-1995., ali osuđuju sve zločine pojedinaca i grupa. Grad se još nije odužio civilnim žrtvama rata, te kao trajno sjećanje predlažemo izradu knjige i spomenika svim nevinim civilnim žrtvama rata na području opštine Konjic”, rekao je Adis Muhibić, predsjednik VIPK-a. J. S.
Dnevni list
