Borislav Mihajlović Mihiz /1922 — 1997/, srpski književni kritičar, književnik, dramaturg, scenarista, esejista, putopisac, pjesnik, dramski pisac i polemičar, preminuo je 15. decembra 1997. godine.
Mihiz je poticao iz svešteničke porodice. Klasičnu gimnaziju završio je u Sremskim Karlovcima.
On je studirao srpski jezik i književnost u Beogradu. Poslije završetka studija zapošljava se kao asistent u Muzeju Vuka i Dositeja. Bio je književni kritičar NIN-a, ali zbog druženja sa tada nepodobnim Milovanom Đilasom biva prinuđen da napusti ovaj posao.
Mihiz je bio i upravnik biblioteke “Matice srpske”, a radio je i kao umjetnički direktor “Avala filma”.
Jedno vrijeme bio je i urednik izdavačkog preduzeća “Prosveta”, ali je zbog neslaganja sa uredničkom politikom napustio ovaj posao.
Sa Mirom Trailović otvara pozorište “Atelje 212” i biva njegov umjetnički savjetnik.
Mihiz je uticao na mnoge ličnosti iz kulturnog i javnog života, između ostalih na Miću Popovića, Vojislava J. Đurića, Dobricu Ćosića, Dejana Medakovića, Borislava Pekića, Mešu Selimovića, Ivu Andrića, Matiju Bećkovića, Milovana Đilasa, Danila Kiša.
Sarađivao je u listovima: NIN, “Politika”, “Književne novine”,” Književna reč”, “Dnevnik”, zagrebački “Vjesnik, ljubljansko “Delo”, bečki “Di Prese”…
Nosilac je mnogih književnih nagrada, među kojim “Sterijine nagrade” za dramu “Banović Strahinja”, kao i za dramatizaciju Nušićeve “Autobiografije”. Dobitnik je nagarde “Miloš Crnjanski” za prvu knjigu “Autobiografija — o drugima”.
Mihiz je objavljivao pjesme, književne kritike, eseje, putopise, polemike, drame. Iz njegovog pera izašlo je više dramatizacija poznatih književnih djela.
Beogradska pozorišta, kao i više drugih scena, širom tadašnje Jugoslavije, a današnje Srbije, izvodili su Mihizove drame.
